mijn weg van kind in het systeem naar ervaringsdeskundige
Mijn naam is Nicole Krops, ik ben 51 jaar, en ik draag inmiddels meer dan 43 jaar aan levenservaring binnen het systeem met me mee.
Mijn verhaal begon al toen ik acht jaar oud was.
Als jong meisje kwam ik terecht in een kindertehuis — het begin van een lange reis langs internaten, pleeggezinnen en instellingen.
Waar andere kinderen thuis opgroeiden, leerde ik al vroeg wat het betekent om afhankelijk te zijn van instanties en besluiten van anderen.
In die jaren voelde ik hoe het systeem vaak bepaalt, maar zelden écht luistert.
Ik weet hoe het is als er over je gepraat wordt in plaats van mét je.
Maar juist die ervaringen hebben mij gevormd. Ze gaven me veerkracht, maar ook een diep inzicht in hoe belangrijk menselijkheid, vertrouwen en eerlijkheid zijn binnen hulpverlening.
Later, als volwassene en moeder, kreeg ik opnieuw te maken met datzelfde systeem — dit keer als ouder die hulp zocht en vastliep in dezelfde muren van onbegrip en wantrouwen.
Wat begon als vertrouwen in instanties, eindigde in een jarenlange strijd om erkenning en herstel.
Ik werd één van de duizenden ouders die gedupeerd raakten door de Toeslagenaffaire.
Meer dan zestien jaar lang werd ik onterecht beschuldigd, gecontroleerd en financieel uitgeput.
Mijn toeslagen werden stopgezet, teruggevorderd en jarenlang niet hersteld.
Door die fouten verloor ik mijn huis, mijn financiële zekerheid en een groot deel van mijn vertrouwen in de overheid.
De gevolgen daarvan voelden mijn kinderen en ik elke dag.
In diezelfde periode kampte mijn ex-partner met een zware verslaving aan alcohol en drugs.
De instabiliteit, onveiligheid en spanning die dat meebracht, hadden een enorme impact op mijn gezin en versterkten de kwetsbare situatie waarin wij al verkeerden.
Terwijl ik probeerde mijn gezin bij elkaar te houden, moest ik ook vechten tegen het wantrouwen van instanties en de gevolgen van verslaving die niet alleen hem, maar ons allemaal raakten.
Een minnelijke regeling werd afgewezen, waardoor ik uiteindelijk zelf faillissement aanvroeg om alsnog een nieuwe kans te krijgen.
Dat was de enige manier om toegelaten te worden tot de WSNP — een zware, maar bewuste keuze om met een schone lei verder te kunnen.
De gevolgen van die jaren waren groot.
Mijn gezin werd uit elkaar gehaald en ik kreeg te maken met uithuisplaatsingen van mijn kinderen — één van de meest pijnlijke ervaringen die een ouder kan meemaken.
Jarenlang heb ik gevochten om hen weer een stabiele en veilige thuissituatie te kunnen bieden, terwijl ik zelf nog midden in het herstelproces zat.
Die periode heeft diepe sporen nagelaten, maar ook mijn vastberadenheid versterkt om verandering te brengen in hoe er naar ouders en gezinnen gekeken wordt.
Die periode ligt inmiddels jaren achter mij, maar wat me raakt, is dat ik vandaag nog steeds gezinnen zie die tegen precies dezelfde muren oplopen.
Dezelfde fouten, dezelfde tekorten aan menselijkheid, dezelfde strijd om gewoon gehoord te worden.
Na al die jaren ben ik nu aangekomen in de laatste fase van Stichting Gelijkwaardig Herstel.
Na zestien jaar van strijd, onderzoek en wachten wordt mijn verhaal eindelijk afgerond — tenminste, op papier.
Want ook nu, terwijl het einde van het traject in zicht is, speelt er nog steeds veel.
Herstel is niet iets wat in een rapport of beschikking past.
De gevolgen van alles wat is gebeurd, draag ik nog elke dag met me mee — in mijn gezin, in mijn gezondheid en in de manier waarop instanties soms nog steeds omgaan met ouders zoals ik.
Ik kies ervoor mijn verhaal open te delen, omdat mensen moeten weten wat er werkelijk misgaat.
Niet om medelijden te vragen, maar om zichtbaar te maken waar het systeem nog steeds faalt: in luisteren, in menselijkheid en in verantwoordelijkheid nemen.
Ik heb geleerd dat schaamte geen plek mag hebben in herstel.
Wat er is gebeurd, zegt niet iets over mijn waarde, maar over een systeem dat te vaak niet naar mensen luistert.
Daarom is het belangrijk om je stem te laten horen — juist als het moeilijk is.
Want alleen door eerlijk te spreken, kunnen we verandering afdwingen en anderen laten zien dat ze niet alleen zijn.
Mijn verhaal is geen aanklacht, maar een oproep tot bewustwording en echte verandering.
Vanuit mijn ervaringen begeleid ik nu gezinnen, professionals en organisaties die zoeken naar herstel in menselijkheid, begrip en samenwerking.
Dat doe ik met mijn initiatief In Verbinding naar Herstel — omdat echte verandering pas begint wanneer mens en systeem elkaar opnieuw leren begrijpen.